Dementie en fotografie

Dementie en fotografie

Dementie, een ziekte die tot op vandaag nog niet te genezen is. Dit ondervindt ik dagelijks bij mijn Oma. In juni 2018 is bij haar de ziekte alzheimer vastgesteld, maar ik schat dat ze het zeker in 2016 al had. Vandaag neem ik je mee in mijn verhaal en laat ik je zien waarom het zo belangrijk is om mensen te blijven fotograferen.

Oma & Alzheimer

Oma is een van de liefste vrouwen die ik ken. Altijd als ik er kwam dan had ze veel lekkere dingen in huis gehaald, omdat ze wist dat we kwamen. Ik had net de laatste hap van een koekje in mijn mond of ze vroeg alweer of ik zin had in een mars ijsje. Ze wist dat ik daar altijd zo dol op was. Herkennen jullie dat wanneer je naar opa & oma gaat? Wanneer ik aan die tijd terug denk dan begin ik nog steeds te lachen. Oma vergat steeds meer, maar opa verdoezelde dat. Een prachtig voorbeeld van mensen die hun leven zeker 60 jaar hebben gedeeld. Na de dood van opa ging oma ook achteruit. Steeds meer vergeten, dingen vertellen die niet eens zijn gebeurd, nergens meer naar toe willen, afspraken afbellen, 3 gerechten kunnen koken en kleren voor 7 dagen of langer dragen. Niet omdat ze een sloddervos is, maar omdat ze het niet meer weet. Die zorgzame en altijd opgedofte oma is er niet meer. Ergens zie ik ze soms nog, op een goede dag. Maar ik vind haar prachtig.

Fotograferen

Sinds de alzheimer ben ik oma vaker gaan fotograferen. Ik ben nu van plan om dit elk jaar te doen. Op de foto van 2015 en 2018 zie je al duidelijk verschil. Mijn oma is veranderd. Ze is niet alleen afgevallen, maar ik zie ook aan de manier waarop ze kijkt dat ze is veranderd. 

Een reden om niet te lang te wachten met het fotograferen van een dierbaren. Wie ga jij fotograferen?